Het verhaal van Peter

Weer jezelf zijn op het werk, zonder de boel op scherp te zetten

Peter is begin vijftig en werkt in een technische projectrol. Hij is nuchter, loyaal en oplossingsgericht. Al jaren zorgt hij dat het werk doorgaat. Hij vangt dingen op, stemt af, voorkomt gedoe. Dat past bij hem.

Toch begon er iets te schuiven. Niet plotseling, maar langzaam. Hij merkte dat hij vaker moe was, minder plezier had en sneller geïrriteerd raakte. Thuis had hij een korter lontje, op het werk trok hij zich vaker terug. Niet omdat het werk slecht was, maar omdat hij zichzelf steeds minder herkende in hoe hij het deed.

Peter was gewend zich aan te passen. Meebewegen, inschikken, doorgaan. Hij wilde geen probleem zijn en al helemaal geen conflict veroorzaken. Ondertussen negeerde hij signalen van zijn lijf: spanning in zijn schouders, onrust in zijn hoofd, slecht slapen.

In gesprekken bij WerkEcht! stond Peter stil bij wat er werkelijk speelde. Niet door alles te analyseren, maar door te voelen waar hij over zijn grenzen ging. Door letterlijk in beweging te komen, buiten te praten en woorden te geven aan wat hij nodig had en wat niet meer werkte.

Het ging niet over harder communiceren of ineens ‘nee’ leren zeggen. Het ging over eerlijker zijn, eerst naar zichzelf. Kleine aanpassingen maakten een groot verschil. Peter ging gesprekken anders in, maakte keuzes bewuster en nam zichzelf weer serieus.

Zijn werk is niet perfect geworden. Collega’s zijn niet ineens anders. Maar Peter staat steviger. Hij voelt beter wat van hem is en wat niet. Zonder strijd, zonder maskers. Het werk past weer bij wie hij is.